در کتاب «جهان جانگرایی»، نیما شهسواری از مانیفستی رونمایی میکند که سنگبنای تمدنی نوین بر پایهی «کرامت مطلقِ جان» است. مسئلهی بنیادین اثر، واسازی نظامهای حقوقی و سیاسیِ کنونی است که بر ارادهیِ قدرت بنا شدهاند؛ نویسنده در مقابل، «قانونگذاری از درد» را به عنوان تنها مرجعِ اصیلِ هستیشناختی معرفی میکند. در این پارادایم، درد نه یک امرِ حاشیهای، بلکه زبانی برای فهمِ تعرض به حیات است که باید به قوانینِ جهانشمول ترجمه شود.
ساختار روایی کتاب، نقشه راهی برای عبور از «زمین سوخته» و گذار به «حوزههای جان» است. با بهرهگیری از آرکتایپهایی همچون «مترجمان درد» و «واژهی زندگی»، نویسنده فرآیند نهادسازی برای مدیریت جهانیِ زیستی را ترسیم میکند که در آن مرزهای سیاسی جای خود را به همبستگیهای اکولوژیک میدهند. این اثر با جایگزینی نظامِ تنبیهی با عدالتِ ترمیمی، ساختارِ قدرت را به سوی نوعی «گفتگوی زیستی» سوق میدهد که در آن، صلح نه از معاهداتِ سیاسی، بلکه از درکِ رنجِ دیگران حاصل میشود.
این اثر به عنوان یک کتابِ متنباز و دیجیتال، در تقابل با سنتِ نشرِ کاغذی که آن را نوعی سلاخیِ تنِ درختان میداند، منتشر شده است. «جهان جانگرایی» دعوتی است برای انقلاب در مفهومِ قانون؛ جایگزینیِ ترازوهایِ سنگینِ قدرت با ترازویِ دقیقِ دردِ جانداران، تا آزادی نه به مثابهیِ مالکیت، بلکه به عنوانِ انتخابی مسئولانه در جهتِ حفظِ کرامتِ هستی معنا شود.
