«رزمنامه» فراتر از یک مجموعهی شعری، اعلان جنگی کلامی علیه ساختارهای استبداد موروثی و الهیاتِ درندگی است. مسئلهی مرکزی اثر، واسازیِ پیوند میانِ قدرتِ مطلقه و نهادهای مذهبی است که با نامِ خدا، کشتار و تبعیض را تقدیس میکنند. نویسنده با بهرهگیری از آرکتایپِ «یاغی»، نه به دنبال هرجومرج، که در پیِ سرنگونیِ «قدرتپرستی» و بازگشتِ انسان به مقامِ والایِ «جان» است.
ساختارِ منظومه، سیری است از عصیان علیه الهیاتِ خشونت تا ترسیمِ چشماندازِ جهانِ آرمانی. شهسواری با بهکارگیری مفاهیم ابداعی نظیرِ «سبزخواری» و «تاج کراتوس»، تضادهای میان خردِ بیدار و افیونِ تقلید را کالبدشکافی میکند. کتاب مخاطب را به عبور از ناسیونالیسمِ خاکی و ورود به قلمروِ «میهنِ جهانی» فرا میخواند؛ جایی که برابریِ تمامیِ جانداران، یگانه منجیِ بشریت است.
در راستایِ دکترینِ «جانگرایی» و نشرِ سبز، این اثر با نفیِ کاملِ چاپِ کاغذی و انتشارِ دیجیتال، به نمادی از همسوییِ «اندیشهی رهاییبخش» با «حفظ طبیعت» بدل شده است. «رزمنامه» دعوتی است برای مخاطبی که آماده است بتهای ذهنیِ خود را درهم بشکند و به جای سلاح، با «قلمِ جانفشان» به نبردِ ستم برود؛ با این باور که صلح، بهایی جز بیداریِ بیمحابا ندارد.
