جلد سوم از مجموعهی «گواهِ ظلم» با عنوانِ «قرآن»، واکاویِ بیپرده و ساختارشکنانهیِ نیما شهسواری از «هستهیِ سختِ متنِ وحیانی» است. مسئلهی مرکزیِ کتاب، نه نقدِ تفاسیرِ ثانویه، بلکه رویاروییِ مستقیم با آیاتی است که به ادعایِ نویسنده، شالودهیِ قدرتطلبی، تبعیض و سلبِ اختیارِ آگاهانهاند. شهسواری با واسازیِ آرکتایپهایِ «مُهر بر دل» و «شکنجههایِ موعود»، نشان میدهد که چگونه دین با تقسیمِ جهان به دو قطبِ «مؤمن و کافر»، زمینهیِ مشروعیتبخشی به خشونت و بندگی را فراهم میآورد.
ساختارِ پژوهشیِ اثر، سیری است از کالبدشکافیِ «اقتصادِ جنگی» در آیاتِ غنائم تا نقدِ ابزاریِ لذتگرایی در توصیفاتِ اخروی. نویسنده با بهرهگیری از مستنداتِ عریانِ متن، پیوندِ میانِ اقتدارِ الهی و اعمالِ دردِ فیزیکی را افشا کرده و آن را در تقابلِ مطلق با «قانونِ رهایی» (عدمِ آزار به تمامیِ جانداران) قرار میدهد. کتاب، مانیفستی است برایِ «اخلاقِ وجدانی»؛ فراخوانی برایِ تمامیِ کسانی که آمادهاند با شکستنِ سدِ ایمانِ موروثی، از شریعتی که کیفر را بر اخلاق مقدم میداند، عبور کنند.
در راستایِ دکترینِ «جانگرایی» و نشرِ سبز، «قرآن» نیز همچون سایر آثارِ این مجموعه، کاملاً به صورتِ دیجیتال و متنباز عرضه شده است. نویسنده با نفیِ کاملِ چاپِ کاغذی و تأکید بر «حقوقِ درختان»، این پژوهش را به بخشی از کنشگریِ زیستمحیطی برایِ بقایِ تنِ طبیعت بدل کرده است. این اثر، دعوتی است برایِ آنان که میخواهند با نقدِ اقتدارگرایی، به سویِ جهانی گام بردارند که در آن «کرامتِ مطلقِ جان»، تنها معیارِ سنجشِ اخلاق و آگاهی باشد.
